สองวันนี้ไม่รู้ว่าที่ทำมีสาระอะไรหรือไม่
เพราะทำแต่อะไร ลอย ลอย ...

ลอย...กระทง

ปล่อยโคม...ลอย


....................

ลอย...ปล่อย...ไป!!


รู้สึกว่าการปล่อยให้...ลอยไป
มันก็ไม่ทุกข์อย่างที่คิด

แต่กว่าจะกล้าปล่อย...
คำอธิฐานยาวเยียด กลัวว่าจะลืมขออะไรไปสักอย่าง
อาลัยวรณ์คิดแล้วคิดอีก

คำขอร้อง คำฉุนรั้ง สรรหาสักล้านๆคำ กลัวว่าจะไม่ได้พูด
พูดเผื่อเขาจะไม่ไป แม้เราจะปล่อย



แต่สุดท้ายสิ่งที่ดีที่สุดคือการ...ปล่อย
ให้ลอยไป ในแม่น้ำสายเดียวกัน

ด้วยน้ำหนัก และสิ่งแวดล้อม ทำให้การดำเนินอยู่แตกต่างกัน
อาจแยกห่างกัน แต่เมื่อวันหนึ่ง...

คงกลับมาพบกันอีก เมื่อเราเหลือเพียงแก่นแท้ที่เหมือนกัน
เราก็จะเดินในทิศทางเดียวกัน และพบกันในที่สุด